Analiza Mihaila Hodorkovskog, potkrepljena podacima Međunarodnog instituta za strateške studije (IISS), ogoljava centralni strategijski neuspeh ratne politike Vladimira Putina.
Proklamovani cilj zaustavljanja širenja NATO alijanse i vraćanja njenih vojnih kapaciteta na granice iz 1997. godine pretvorio se u sopstvenu suprotnost: invazija na Ukrajinu delovala je kao najjači katalizator evropskog ponovnog naoružavanja od završetka Hladnog rata. Podaci IISS-a koji prikazuju skok vrednosti ugovora za oklopna borbena vozila (AFV) sa manje od 17 milijardi dolara u periodu 2018–2021. na preko 77 milijardi dolara u periodu 2022–2025. godine — što predstavlja povećanje od preko 350 procenata — pružaju empirijski dokaz da je evropski odbrambeni sektor prešao sa mirnodopskog budžetiranja na masovne nabavke teške mehanizovane tehnike.
Ovaj finansijski i industrijski zaokret praćen je tektonskim geopolitičkim promenama koje su trajno narušile strategijski položaj Rusije. Ulaskom Finske i Švedske u Severnoatlantski savez, kopnena granica između Ruske Federacije i NATO-a više se nego udvostručila dodavanjem preko 1.300 kilometara fintske granice, dok je Baltičko more efektivno pretvoreno u unutrašnje jezero Alijanse. Umesto projektovane neutralizacije i razjedinjavanja Zapada, ruska agresija je primorala i tradicionalno uzdržane evropske sile poput Nemačke da kroz vanredne fondove (Sondervermögen) i dugoročne ugovore finansiraju masovnu modernizaciju kopnenih snaga, stvarajući na zapadnim granicama Rusije neuporedivo snažniji, tehnološki superiorniji i finansijski konsolidovaniji vojni blok.
U konačnici, podaci IISS-a potkrepljuju tezu da je rat u Ukrajini proizveo strukturni i dugoročni deficit ruske moći. Dok je Moskva primorana da troši sopstvene akumulirane zalihe oklopne tehnike i oslanja se na zastarelu sovjetsku opremu sa skladišta, evropske članice NATO-a masovno ugovaraju nabavke najsavremenijih platformi poput tenkova Leopard 2A8, borbenih vozila pešadije CV90 i Boxer, kao i teške artiljerije. Ova asimetrija u obnavljanju resursa osigurava da će NATO na evropskom tlu u narednoj deceniji raspolagati neuporedivo većom gustinom vatrene moći i oklopnih kapaciteta nego pre 2022. godine, trajno zaključavajući Rusiju u poziciju duboke ekonomske, tehnološke i vojne izolacije na evroazijskom prostoru.
