Slučaj američke korporacije Driscoll’s i njene ekspanzije u kineskoj provinciji Junan slikovito ilustruje kako se kineski obrazac sistemske krađe intelektualne svojine preneo iz domena visoke tehnologije, avio-industrije i softvera u sektor agrotehnologije i poljoprivredne biotehnologije.
Ulaskom na kinesko tržište pre petnaestak godina, Driscoll’s nije samo stvorio kulturu konzumacije i potražnju za borovnicama u Kini, već je doneo napredne genetske varijetete, patenitirane tehnologije uzgoja i visokotehnološku infrastrukturu koja je omogućila masovnu proizvodnju. Međutim, komercijalni uspeh projekta ubrzo je privukao lokalnu nelojalnu konkurenciju koja je kroz nelegalno razmnožavanje sadnica, infiltraciju u rasadnike i neovlašćeno korišćenje patenitiranih sorti pretvorila američku investiciju u bazu za domaću konkurenciju, ostavljajući matičnu kompaniju uskraćenom za licencna prava i tržišni primat.
Karakterisanje ovog slučaja od strane Odbora za Kinu Predstavničkog doma SAD (Select Committee on China) kao dela šireg modela „ukradi, kopiraj i eksploatiši“ naglašava ekonomsku strategiju Pekinga zasnovanu na prinudnom ili nelegalnom transferu tehnologije. Za razliku od tradicionalne industrijske špijunaže, krađa biotehnološke i poljoprivredne intelektualne svojine nosi specifične opasnosti jer se biljni genetski materijal (germplazma) može lako multiplicirati na terenu bez potrebe za složenom industrijskom infrastrukturom. Angažovanje tajnih istražitelja u kineskim rasadnicima razotkrilo je razvijenu mrežu ilegalnog uzgoja koja ne samo da potkopava američke inovatorske kompanije na domaćem kineskom tržištu, već stvara kineske izvoznike koji sa ukradenim genetskim resursima počinju da ugrožavaju globalne lance snabdevanja i zapadne proizvođače na trećim tržištima.
Slučaj Driscoll’s služi kao oštar podsetnik zapadnim korporacijama i donosiocima strategijskih odluka o strukturnim rizicima poslovanja u Kini pod uslovima selektivne primene prava i državnog patronata nad domaćim privrednim akterima. Dok je Peking u ranim fazama privlačio zapadne investicije radi preuzimanja znanja i tehnologije uzgoja, kasnija faza podrazumeva potiskivanje stranih aktera kroz asimetričnu domaću konkurenciju koja ne snosi troškove višedecenijskog istraživanja i razvoja. U kontekstu rastućeg tehnološkog i ekonomskog rivalstva između Vašingtona i Pekinga, zaštita poljoprivredne biotehnologije i genetskih resursa uzdiže se na nivo nacionalne bezbednosti SAD, primoravajući zapadne države da revidiraju strategije zaštite intelektualne svojine i ograniče transfer osetljivih agrotehnoloških inovacija ka autokratskim režimima.
