Američka Centralna komanda (CENTCOM) završila je novi talas vazdušnih udara na položaje u Iranu, saopštilo je Ministarstvo odbrane SAD.
Akcija je okončana sinoć u 22:15 časova po istočnoameričkom vremenu, čime je privedena kraju intenzivna petosatna misija usmerena na neutralisanje vojnih pretnji u regionu.Meta ove operacije bili su ključni vojni ciljevi duž iranske obale, uključujući položaje u Bušeru, Čabaharu, Jasku, Konaraku, na ostrvu Abu Musa, kao i u strateški važnoj luci Bandar Abas. Prema navodima iz Vašingtona, primarni cilj udara bio je slabljenje sposobnosti Irana da ugrožava i napada komercijalne brodove u međunarodnim vodama.
Tokom operacije, američke snage su koristile visokopreciznu municiju kako bi pogodile iranske obalske odbrambene sisteme, lansirne lokacije raketa i bespilotnih letelica, kao i prateće pomorske kapacitete.
Iz Pentagona je potvrđeno da se u regionu Bliskog istoka trenutno nalazi raspoređeno više od 50.000 američkih vojnika. U zvaničnom saopštenju se ističe da američke trupe ostaju u stanju visoke borbene gotovosti, budne i spremne da odgovore na svaku dalju eskalaciju tenzija.rimirje između Sjedinjenih Američkih Država i Irana, koje je uspostavljeno sporazumom od 18. juna, i zvanično je okončano. Do ponovnog rasplamsavanja sukoba došlo je nakon serije obostranih udara i odluke Vašingtona da ponovo uvede pomorsku blokadu u Ormuskom tesnacu, navodi se u najnovijem izveštaju Instituta za proučavanje rata (ISW).Iako je sadašnji intenzitet sukoba geografski uže lokalizovan i sa manjim brojem pojedinačnih udara u poređenju sa razornim talasima iz marta i aprila ove godine, analitičari ističu da učestala razmena vatre u Persijskom zalivu označava definitivan slom diplomatskih napora.
Prethodna američka pomorska blokada tokom proleća imala je presudan uticaj na slabljenje iranske ekonomije i njenu spremnost da nastavi borbu, što je bio ključni faktor za potpisivanje junskog Memoranduma o razumevanju (MoU). Prema analizi ISW-a, iranski predsednik Masud Pezeškijan je, u strahu od potpunog ekonomskog kolapsa zemlje pod blokadom, tada lično apelovao na novog vrhovnog vođu Mojtabu Hameneija da prihvati sporazum. Hameneji je na to nevoljno pristao, uprkos sopstvenim sumnjama i snažnoj želji da zadrži potpunu kontrolu nad strateški važnim Ormuskim prolazom.Ipak, popuštanje predsednika Pezeškijana pod pritiskom sankcija nije odražavalo stav celokupnog iranskog establišmenta, u kojem i dalje dominiraju tvrdolinijaške struje.
Odluka Teherana da obnovi napade na brodove u Ormuskom tesnacu direktno je dovela do propasti sporazuma i ponovnog uspostavljanja američke vojne blokade. Ovaj razvoj događaja mogao bi da izazove ozbiljne unutrašnje političke potrese u Iranu, nezavisno od same spremnosti vojske da nastavi rat. Vladajući režim će sada morati da opravda pred sopstvenim građanima i unutar sopstvenih redova zašto je nastavak sukoba neophodan, što će neizbežno obnoviti oštre debate o upravljanju Ormuskim tesnacom, ekonomskoj krizi i pregovorima sa Sjedinjenim Državama.Vojni analitičari zaključuju da su Sjedinjene Države i Iran sada ušle u novu, nepredvidivu fazu rata. Obe strane su iskoristile kratkotrajno primirje da analiziraju naučene lekcije, obnove svoje resurse i konsoliduju snage za dugotrajniji iscrpljujući konflikt na Bliskom istoku.
